HELL “Größenwahn 1992-2005 + Monotonie Durch Automation Ny Muscle Inerpretationen” Cehennemin soğuk olduğunu hayal edin, ve bir kulüp olduğunu. Suçunuz her ne ise dünya ile ilişkiyi kestikten sonra oraya gönderiliyorsunuz ve bir süre burada takılmanız gerekiyor. Durulana, içinizdeki kurtları dökene kadar!

Silahla savaşma! Fender’le seviş Müzik tarihinde pek az marka başlı başına bir kültürün oluşumuna rehberlik etmiştir. Fender ise hem bu titre sahip, hem de kendi başına ekol olan bir marka. Ekol kelimesinin şu sıralar suyu biraz çıkmış olabilir, ancak rock camiasına mensup, hele bir de kucağında Fender okşama hazzını yaşamış bir müzisyen bu tanıma ikiletmeden sahip çıkar.

Derin Darbe Yer altındaki rap gruplarının bağımsızlıklarını ilan etme süreci yavaş da olsa devam ediyor. Sıra Samsunlu Derin Darbe’ye geldi ve onlar da bu şansı iyi değerlendirip yeteneklerini Hammer Müzik etiketiyle piyasaya çıkan “Karamsar Naralar”

Değişiklik iyidir Müzik eleştirmenlerinin sevgilisi Kanadalı Dan Snaith, ne yapıp edip kendi etrafında bir mit yaratmayı başarıyor. En son Manitoba’dan Caribou’ya dönüşmesi ve akabinde yayınladığı “The Milk of Human Kindness” albümüyle gönülleri fethetmişti. Şimdi ise plastik hayvanlardan bir çiftlik kurmakla meşgul...

Matias Aguayo “Gerçekten de kayıp mısınız?” 2005’in en harika geri dönüşünü yapan Matias Aguayo, ocak ayında, Kompakt’ın babacan patronu Michael Mayer’den önce, canlı performansıyla Indigo sahnesinden geçecek, öncesinde ise sıkıştırılmış haliyle Matias Aguayo...

Troublemakers: Böyle sorun dostlar başına! İsimleri “sorun üretenler” anlamına gelse de onlar sorun üretmekten ziyade müzikal açlıklarını gideriyorlar. Marsilya’da şekillendirdikleri sound system’leriyle dünya çapında hatırı sayılır bir hayran kitlesi edinen ve dünya çapında tanınan Troublemakers, İstanbul’u da tabii ki boş geçmedi.

Hepsi aynı yöne bakmasa da olur, maksat shuffle... Birlikte attıkları her adımdan memnun olan ve zevk alan bir takım The Chap. Türler arası shuffle şeklinde tanım bulabilecek müzikleri için kendi yorumlarından biri ise “Sonic Youth ve Kraftwerk arası bir şey...” Grup üyeleri Keith, Panos, Joha

Oynama bizimle Princess!! Princess Superstar’ı sahneye çıkmasına 10 dakika kala “müzik dergisinden geliyoruz, müzik soruları soracağız” diye kandırıp, imajından girip fantezilere uzanan “sıcak” bir muhabbete soktuk. Bu kadar renkli ve havalı bir hatunu karşımıza alıp dünya meselelerinden bahsedecek değildik tabii ki ama o yeri geldiğinde parçalarında fazlasıyla bahsediyor…

Süüüüüüüüüüüüüüüperrrrrrr sounnnnnndddddddd! Bu bir yarışma ama yarışma gibi değil. Bu bir televizyon programı ama televizyon programı gibi de değil. Bu bir, bu bir, bu bir....

Fransız usulü ses ve mizansen oyunu Yeni dalgacılardan Joy Division - The Clash - Public Image Limited- The Undertones - Dead Kennedys.

Neo-ninni’nin alamet-i farikası Sıradışı kurmacaların şahsına münasır düellosu, Ve bir akustik tabanca : Luke Haines

Kolera günlerinde rap Kolera kadın rap MC., İstanbul sokaklarında break dance yaparken tanıştığı Sagopa Kajmer’in ilham ve etkisiyle Karantina Embryo albümünü çıkardı. Albüm yaparken kendini gelistirdiğini söyleyen Kolera’nın, aslında yazdığı lyric’lerden daha pozitif bir dünyası var. Ancak, “tanıdığım herkesle iyi geçiniyorum” diyecek kadar da 1983’lü…

Bir kulağımda ragga, diğerinde IDM! “Ne tür müzik dinliyoooosun?” sorusunu biriyle tanıştıktan beş dakika sonra duymanız büyük bir ihtimal. İnsanların ne dinledikleri, ne giydikleri ve nereye gittiklerini önemseyen bir toplumun içinde yaşadığımız için, takılmanız “gereken” insanlar da müziklerin etrafında toplanan komüniteler oluyordu. Fakat sağ olsun elektronik müzik bizi rock’ın belirleyiciliğinden biraz daha çıkarmayı ve sınırları genişletmeyi başardı. Ama onda da şöyle bir sorun var ki, neyin house, neyin trance olduğunu ayırmayı bırakın; her geçen gün müzik türleri ve dolayısıyla isimleri birbirlerine geçiyor. Ortaya çıkan türlerin isimleri ise bitmek bilmeyen zincirleme isim tamlamalarından da beter oluyor.

Dijital meybuz Freezepop, yani bizdeki karşılığıyla “meybuz”, adına uygun olarak rengarenk, tatlı, soğuk meyveli ve plastik bir müzik yapıyor. Ve belki de en önemli özellikleri hepsinin sıradan çocuklar olması.

Şimdi şöyle bir gerin, arkana yaslan, sırtını çıtlat, esne, rahatla... Diefenbach. Salon bitkisi miydi? Yani en azından okunuşuna çok benzeyen bir bitkiden başka bir şey hatırlatmıyor bu kelime sanki...

Müziğin merkezine seyahat: City Centre Offices Son zamanların Morr Music’le birlikte en takip edilesi işlerini yayınlayan melez label City Centre Offices, tam da istedikleri noktada keşfedilesi bir sır olarak büyüyüp duruyor.

Brothers of Canada “Orbital’la karşılaştırmasınlar diye kardeş olduğumuzu sakladık.”

Check it out Beastie! Beastie Boys herkesin hemfikir olacağı üzere birşeyleri değiştirme babında somut beceriler ortaya koyan ilk gerçek beyaz hip hop grubu. “Licensed to Ill” albümleri Billboard listelerinde bir numaraya çıkmayı başaran ilk hip hop albümü olarak tarihe geçmiş bulunuyor. Ayrıca Run DMC’nin 1986 yılında yayınladığı “Raising Hell” albümüyle birlikte rap müzik adına kilometre taşı kayıtlardan biri olarak değerlendiriliyor. Beastie Boys hip hop’un sınırlarını zorlaması ve bu türü bütün potansiyeli ile birlikte genişletmesi açısından da kritik bir noktada duruyor. Başka hangi grup aynı anda hissedilir şekilde hem dibine kadar rap, hem de punk yapabilir ve dinleyen kişide aradaki ayrımı fark edemeyecek bir etki bırakabilir ki? Michael Diamond, Adam Yauch ve Adam Horowitz’den oluşan bu zeka ve enerji kombosunun en iyi becerdiği şeylerden biri de bu; hiç hissettirmeden mükemmel ses kolajları yaratmak.

Kuş dilinde ninniler: Antony and the Johnsons Kulağa gerçekten garip geliyor. Neredeyse kadın gibi şarkı söyleyen bir adamın elinden çıkma, türler arasında gidip gelen, performans sanatı ve ticari müzik arasında elle tutulamayan bir yerde duran son zamanların en popüler albümü: “I Am a Bird Now”. Ama zaten sorun başlıkta çözümleniyor. Özgürlük, kaybedecek bir şeyinizin olmaması anlamına geliyor...

Vokal, gitar, davul Osaka Japonya’dan Afrirampo... 20 yaşında iki genç kızın kırmızılar içindeki, fantastik ve vahşi performansı ve “naked soul rock” kavramı...